“De voorstelling rockt en swingt, het is een hallucinerende trip door de sixties, Janis Joplin zingt de blues en krijst: zo gaat de performance van Beaudil Elzenga over haar Amerikaanse zangidool die in 1970, op zevenentwintigjarige leeftijd, aan een overdosis heroïne overleed. Maar Janis. We are ugly but we have the music is meer dan een liedjesprogramma met songs als ‘Mercedes Benz’, ‘Cry baby’ en ‘Me and Bobby McGee’Het is ook en vooral een theatrale zoektocht naar Elzenga zelf, gespiegeld in de lotgevallen van Janis Joplin.

De seks, de drank, de drugs, de muziek, het voldoen aan het vrouwelijke schoonheidsideaal, verslaving, Woodstock, haar laatste nacht in de hotelkamer toen ze haar fatale shot nam: het is een vitale, rauwe ode aan een tragische heldin, waarin alles in elkaar grijpt en oorzaak en gevolg nauwelijks van elkaar zijn te onderscheiden.

Drugs als zelfbevestiging, of juist andersom? Het is even boeiend als complex. Elzenga covert de songs geweldig en de muzikale begeleiding door Stijn Hoes en Rutger Martens (beiden zowel op elektrische gitaar als drums) roept de fameuze sfeer van die tijd op.”